Japońska technologia miniaturyzacji silników podbija branżę ogrodniczą i niszczy monopol producentów ciężkich kosiarek!

„Nienawidziłem weekendów. Działka zamiast miejscem relaksu stała się bezpłatnym etatem”

„Powiem krótko: w każdy piątek wieczorem już mnie krew zalewała na samą myśl o sobocie. Działka miała być na wypoczynek i grillowanie, a była kołchozem. Każdy weekend to samo: pakowanie auta po sam dach, dźwiganie kosiarki, wielkiej kosy spalinowej, piły, kabli. Kręgosłup mi pękał już na parkingu. A potem orka na ugorze: koszenie, pielenie, przycinanie, piłowanie drewna. Pchasz tą kosiarkę, aż pot zalewa czoło, kable się plączą między nogami. Potem ryk piły – sąsiad patrzy spode łba, a w powietrzu tylko siwy dym ze spalonej benzyny. I tak przez kilka godzin, bo ciągle jest coś do roboty!

„Koszmar. Nie tak sobie wyobrażałem emeryturę”

Najgorsze było koszenie i pielenie w tych wszystkich zakamarkach. Tam, gdzie zwykła kosiarka nie wjedzie – pod płotem, przy krawężnikach, pod jabłoniami. Kończyło się tak, że na kolanach rwałem chwasty, bo inaczej nie szło się ich pozbyć. W niedzielę wieczorem byłem tak połamany, że żona musiała mi maścią plecy smarować. Finansowo też dramat – co chwilę nowe paliwo, oleje, albo znowu coś strzeliło w silniku i trzeba było bulić w serwisie. Przy tym starym sprzęcie nie kończyło się na kupnie – on latami wyciągał z kieszeni po kilkaset złotych. Nie miałem już na to wszystko ani siły, ani chęci.

Powiedziałem żonie bez żadnych ceregieli:

„Słuchaj Zocha, sprzedajemy tę działkę w diabły. Dość już mam tej syzyfowej roboty!”

Jak to usłyszała, to aż usiadła z wrażenia i cała się zasmuciła. „Andrzej, daj spokój, a moje hortensje i rododendrony? Gdzie ja teraz będę kwiatki sadzić?” – tak mówiła. I w sumie rację miała, mi też było szkoda tej działki. Ale chciałem po prostu poleżeć na werandzie z książką, a nie biegać z kosiarką przez pół dnia. Chodziłem i myślałem, co tu zrobić, żeby mieć zadbaną zieleń, ale się zbytnio nie narobić. Aż w końcu postanowiłem poradzić się szwagra. I to był strzał w dziesiątkę!

Okazało się, że jakiś jego znajomy siedzi w temacie ogrodnictwa i jeździ po różnych międzynarodowych targach. I to właśnie on polecił mi to sprytne cudeńko, tę multikosę HEDGRO. Gdy kurier przywiózł paczkę, to myślałem, że karton jest pusty! Od razu byłem miło zaskoczony, bo ona dosłownie waży tyle, co butelka wody. Złożyłem ją bez żadnych kluczy w 3 minuty – wszystko łatwo poszło, nawet moja żona by sobie z tym poradziła.

Pierwsza próba w terenie i już wiedziałem, że działka jest uratowana. Ta kosa sama się rwie do pracy, po prostu wciskam guzik i działam! Na pierwszy ogień poszła przerośnięta trawa przy ulubionych klombach Zosi – kółka szły po ziemi tak leciutko, jakbym wózek w markecie pchał. Szedłem sobie elegancko wyprostowany, zero dźwigania i bólu w krzyżu. Potem podszedłem pod stary płot, gdzie zawsze miałem najgorszy busz: chwasty twarde jak drut i wielgachne pokrzywy.

„Jedno kliknięcie i poszło jak po maśle, kosa nawet nie jęknęła!”

Na koniec zostawiłem sobie najgorsze: dzikie odrosty i wysokie gałęzie na jabłoniach. Zamiast targać z szopy tę starą, rozklekotaną drabinę i ryzykować akrobacjami, po prostu wysunąłem rączkę i już mogłem bez problemu wszędzie dosięgnąć. Stałem bezpiecznie na trawniku i przycinałem, a konary, nawet te najgrubsze, leciały na dół jeden po drugim, jakby były z zapałek!

A wiecie, co jest najlepsze? Całą działkę, z którą zawsze chrzaniłem się 3 dni, ogarnąłem w jakieś 2 godziny! I to w absolutnej, błogiej ciszy. Żadnego rzężenia silnika, od którego pęka łeb – ta kosa chodzi tak cicho i delikatnie, że mój malutki wnuczek spał sobie w wózku obok na tarasie. Pierwszy raz od lat, zamiast paść trupem ze zmęczenia, usiadłem na leżaku, otworzyłem zimne piwko i patrzyłem, jak sąsiad zza miedzy dopiero zaczyna się szarpać ze swoim starym, spalinowym potworem. Ta multikosa dosłownie uratowała moją działkę... i emeryturę!”